Menu
RSS

Ε-mail: taxydrom@gmail.com || Τηλέφωνο-FAX26810 77302

Μπουγάτσα «Το Ιδανικόν»

Μπουγάτσα «Το Ιδανικόν»

Μια στάση εδώ, σε μια φωτεινή επιγραφή στου χρόνου το γύρισμα, από το κεφαλόσκαλο της νοσταλγίας. Η επωνυμία: Ζήκος- μπουγάτσες. Σύμβολο εποχής. Πρόταση αυθεντική και χώρος γαστρονομικού πολιτισμού. «Έγραψε» στον χάρτη της πόλης μας με διαχρονική συνέπεια και γευστική απόλαυση. Συναίσθημα και φιλοσοφία, παρά απλή διατροφική συνήθεια. Χρώμα και χόρταση στην καθημερινότητα συμπολιτών μας κι όχι απλή ανάμνηση η λειτουργία του.

1971-2010. «Το Ιδανικόν». Ένα μικρό και γλυκό γωνιακό μαγαζάκι, λίγο πιο πάνω από το πρώτο γυμνάσιο. Μερικά τραπεζάκια απλωμένα που έντυναν και γέμιζαν τα λίγα τετραγωνικά με λατρεία και όχι με ασφυξία, αλλά αρκετά για να εκπληρώνει όλων τις επιθυμίες και να ανοίγει την πόρτα της υπέροχης γεύσης των προϊόντων του.

Ζεστές και νωπές οι θύμισες, σαν τα ζεστά ταψιά του. Και ποιός δεν πέρασε από εκεί για μια μπουγάτσα με κρέμα ή τυρί, σερβιρισμένη πάντα με συνοδευτικό στρογγυλό κουλουράκι άνευ χρέωσης, ζυμωμένο και φουρνισμένο από τον ίδιο με μεράκι και σχεδόν αξεπέραστη τεχνική! Καθισμένος ο πελάτης να την απολαύσει στη λιτή του γωνιά ή στο χέρι. Ο φτωχός κι ο πλούσιος, ο μαθητής, ο περαστικός, ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, οι μαγαζάτορες της περιοχής, όλοι «αμετανόητοι εραστές της». Καλοψημένη μοσχοβολιά και χορταστική ευχαρίστηση. Χειροποίητη με φύλλο καλό απλωμένο και πασπαλισμένο με κανέλα. Πρωινό, κολατσιό, απογευματινό, βραδινό. Από τις έξι το πρωί μέχρι τις δώδεκα το βράδυ στις επάλξεις.

Μια πρόταση που έφτιαχνε όρεξη. Τα ταψιά να έρχονται λαχταριστά, το ένα πίσω από το άλλο και το μοίρασμα σε μεγάλα κομμάτια ενεργοποιούσαν όλες τις αισθήσεις των τυχερών. Μέχρι και τα μωρά κατέκτησε η παρουσία της. Ηρεμούσαν όταν περνούσαν απέξω και έδειχναν το μαγαζάκι - μαγνήτη στους γονείς για μαμ. Και τον ερωτευμένο νέο πώς να τον ξεχάσουμε πίσω από την μεγάλη τζαμαρία να απολαμβάνει μια «κομματάρα» μπουγάτσα, με τα μάτια στραμμένα στο δρόμο και τα συναισθήματά του βαριά αμπαρωμένα μήπως και περάσει η καλή του να την ιδεί για λίγο, βαδίζοντας αυτή για το διπλανό γυμνάσιο, στολισμένη με την καταγάλανη ποδιά της.

Α! ρε Ζήκο, τί τέχνη ήταν κι αυτή! «Να τρώει η μάνα και του παιδιού να μην δίνει».

- Για να ιδώ: Θα μου φτάσουν τα λεφτά, Ευριπίδη, για να πάρω και μία για το σπίτι;

- Έχω την έγνοια σου.

Δεν ήταν λόγια αυτά. Ήταν τέχνη γλυκιάς ανθρώπινης συνύπαρξης. Χαρούμενος με συγκρατημένο χαμόγελο ήταν πάντα ο Ζήκος. Καλοσυνάτος, ευφυής, εργατικός, ακούραστος, άρχοντας ευγένειας, προσηλωμένος πάντα στην ηθική οικονομία, κατάφερε να γίνει πολιτιστικό κομμάτι της πόλης μας. Ρίζωσε στον τόπο μας με καταγωγή από τα Γιάννενα. Άντεξε στο χρόνο με αξιοπρέπεια, σοβαρότητα και σεβασμό σε όποιον ευλογημένο έμπαινε στο μικρό του γευστικό μεγαλείο. Ευτύχησε βεβαίως να λειτουργεί με όρους όχι άκρατου ανταγωνισμού, αλλά σχεδόν κοινωνικούς και ανθρώπινους.

Μια πρόταση και ένα χαμόγελο, λοιπόν, στην ζωντανή, αισιόδοξη κοινωνία της νιότης μας. Συναισθήματα αγάπης μάς διαπερνούν σήμερα, επιστρέφοντας στο χρόνο της ζωής αυτής της μικρής επιχείρησης που δεν είναι μακρινός. Σίγουρα όμως είναι παρελθόν κι αυτό έχει ενδιαφέρον και προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Θα λέγαμε ότι άθελά του κράτησε μια τοπική μνήμη ο Ζήκος, την αρχειοθέτησε και έγινε ο εκφραστής μιας μοναδικής τοπικότητας κοντά 40 χρόνια. Ρίσκαρε στην προσπάθεια να σταματήσει το χρόνο στο στέκι του. Και τα κατάφερε. Σήμερα, η απουσία του, μια αισθητική αποστείρωση, στην άλλη καθημερινότητα μας.

Ήταν όλα αυτά μια μικρή σκιαγράφηση, προσεγγίζοντας το θέμα ως λαϊκή αξία, αποτιμώντας έτσι με αγάπη και ευαισθησία την δημιουργική προσφορά ενός ανθρώπου που στάθηκε στην κορυφή της γεύσης για τόσα χρόνια. Ήταν μια προσπάθεια να μετρήσουμε ακόμη τα βήματά μας, να τα μελετήσουμε μήπως και τα ξαναβρούμε, όπως λένε.

Ευχαριστούμε, Ευριπίδη Ζήκο, με τα’ άσπρα σου μαλλιά πλέον, γι’ αυτά που μας προσέφερες χωρίς στρογγυλεμένες ταμπέλες και επαγγελματικούς καλλωπισμούς. Μας έδειξες πώς να κερδίζουμε μικρές στιγμές ανώτερης ανθρώπινης απόλαυσης στη ζωή μας κι ελπίζουμε να φανήκαμε κι εμείς αντάξιοι και συνεπείς στις προσδοκίες σου. Μπουγάτσα «Το Ιδανικόν», τέλος εποχής.

back to top

|| Όροι χρήσης & Σχόλια αναγνωστών ||

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ. Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του www.taxydromosartas.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ΣΧΟΛΙΑ. Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή με e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί.