Menu
RSS

Ε-mail: taxydrom@gmail.com || Τηλέφωνο-FAX26810 77302

maketa 2

O τελευταίος πειρασμός

O τελευταίος πειρασμός

Σαν έτοιμος από καιρό, αποχαιρέτησα το 2016. Παγωνιά παντού. Μέσα μας. Γύρω μας. Δίπλα μας... Χειμώνες έρχονται και φεύγουν, μα ετούτος δε λέει να τελειώσει. Κοντά δέκα χρόνια τώρα μ’ όλες τις παραλλαγές και τις αποχρώσεις...

Δίπλα μου ο Ορέστης κοιμάται και έτσι έχω την ευχέρεια της... συγκίνησης! Είμαι σχεδόν μόνος και έτσι δεν ντρέπομαι τα δάκρυα. Για όσα αυτό το χρόνο έχασα και όσα πέρασαν. Αυτές τις ώρες γεμάτες φόρτιση οι μνήμες είναι στενάχωρες. Επώδυνες. Και μοιάζουν σαν ανεμόσκαλα. Ή θα φτάσεις την κορυφή ξέπνοος και ζαλισμένος ή θα συντριβείς στην άβυσσο. Τι άραγε είναι προτιμότερο; Όπως το βλέπει ο καθένας! Τα δυο μεγάλα μου παιδιά απουσιάζουν. Χτίζουν με τον αγώνα τους την ενηλικίωσή τους μέσα από άγχη, αγωνίες, περιπέτειες, διχασμένα ακόμη για το τι και κυρίως που να το κάνουν.
Η Ελλάδα είναι γι’ αυτά τα παιδιά, μητριά πατρίδα και η αλλοδαπή είναι αφιλόξενη, στυγνή και συχνά εχθρική. Έτσι διχασμένα συνεχίζουν για τη μεγίστη διακύβευση που υποκρύπτει ο αγώνας τους. Αυτά τα παιδιά, όλη αυτή η γενιά, είναι χαρισματική. Η ζωή τούς προίκισε με ευφυΐα, αλλά οι καιροί τους έκοψαν τα σχοινιά. Οι στιγμές της ζωής τους είναι κομμάτια από το δράμα της εποχής. Κι όσο πιο βαθιά στοχάζονται, αντιλαμβάνονται ότι το αντίτιμο του αγώνα τους είναι ο πόνος. Κι αυτές οι μεγάλες ερωτήσεις μπήγονται σα στιλέτα βαθιά στην ψυχούλα τους. Και η ελπίδα είναι ότι η σκέψη και ο λόγος πάντα υπόκεινται στη δύναμη του τυχαίου και στην επιλογή του απρόβλεπτου. Γιατί αν ορθολογιστικά αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και βασιστούν στη νομοτέλεια που συμβαίνει γύρω τους, θα θρηνούν αιώνες στα ερείπια της δύσμοιρης πατρίδας...

Αυγή του 2017! Στην πολιτική σκηνή το μεγάλο μας τσίρκο δίνει καθημερινά παραστάσεις. Οι πολιτικοί μας ταγοί έχουν τη δυνατότητα και την ευχέρεια να μεταλλάσσουν την τραγωδία σε φαρσοκωμωδία. Αλλά αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Ψωροκώσταινα. Το φαινόμενο έχει παγκόσμιες διαστάσεις!
Ελλάδα, ΗΠΑ, Ιταλία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Τουρκία και ποιος ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον. Οι πολιτικοί παρέχουν ατόφιο ψυχόδραμα επιθεώρησης και οι ηθοποιοί γίνονται πολιτικοί. Κι αυτά συμβαίνουν ειδικά σε χώρες που στροβιλίζονται στην κρίση, όπου μοιραία το θέαμα εκτοπίζει την πολιτική.
Η Ελληνική δημόσια ζωή έχει μετατραπεί σε επώδυνο θέαμα με πολιτικές καρικατούρες. Ο δημόσιος διάλογος περιέχει ατάκες και οι πολιτικές θέσεις είναι απλά τηλεοπτικές πόζες. Χρόνια τώρα αναμασούν πομπώδεις τίτλους για: «Στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης», «εθνική παραγωγική συμφωνία» και «πλαίσιο ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας». Δέκα χρόνια τώρα παραμένουν μόνο τίτλοι γιατί ουδείς έχει προσθέσει μια σειρά από κάτω για την κατεύθυνση, τις προτεραιότητες, το μοντέλο...
Και δέκα χρόνια τώρα η χώρα διολισθαίνει στην άβυσσο. Η κρίση έχει αφαιρέσει την ελπίδα, την προσδοκία, τη σιγουριά που, παραδοσιακά, κατακτούσαν οι άνθρωποι στη μέση ηλικία. Το θλιβερό σύμπτωμα των «μεταγραφών» συνεχίζεται και εκεί όπου θα περίμενες τη θέσπιση αρχών και κανόνων, το γαϊτανάκι αποκτά και πολιτική υπόσταση. Βουλευτές έρχονται και φεύγουν σαν τους ποδοσφαιριστές τον Αύγουστο. Η επιλογή γίνεται μ’ ένα και μόνο κριτήριο! Ποιος παρέχει καλύτερες και ασφαλέστερες εγγυήσεις επανεκλογής...
Πως γίνεται ένας βουλευτής που εκλέχτηκε με τη σημαία και τον μηχανισμό ενός κομματικού φορέα να μεταπηδά σ’ άλλον δίχως αιδώ και αναστολή είναι ακόμη ένα θλιβερό σύμπτωμα των καιρών! Θα περίμενα από το ΠΑΣΟΚ που δοκιμάστηκε, ακρωτηριάστηκε και διαπομπεύτηκε να θέσει πλαίσιο επανένταξης των προσφύγων και των αιτούντων πολιτικό άσυλο. Δυστυχώς δεν το κάνει και χάνει την ευκαιρία της ποιότητας έναντι της «άυλης» ποσότητας. Και ανεξαρτήτως εάν δεν το έχουν καταλάβει εκεί στη Χαρ. Τρικούπη έρχεται ξανά η εποχή τους. Ο πολιτικός κύκλος κλείνει με τον πλέον οδυνηρό τρόπο και οι πολίτες δείχνουν πρόθυμοι να επιστρέψουν στις ρίζες τους. Πολλοί απ’ όλους όσοι δοκίμασαν την τύχη τους σε ευκαιριακούς πολιτικούς σχηματισμούς αποκαρδιώθηκαν και επιστρέφουν στο... μέλλον. Σ’ αυτά τα χρόνια της υπομονής, της υποταγής και της ταπείνωσης τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Λύγισαν ακόμη και οι... καλαμιές!
Πριν από μία δεκαετία ένας άνθρωπος στα 50 ή στα 55 αντιμετώπιζε το μέλλον διαφορετικά. Είχε δεδομένη μια σύνταξη και ένα εφάπαξ (συνήθως και αποζημίωση) που τον βοηθούσε να κλείσει τις εκκρεμότητες μιας ζωής. Τώρα ο ίδιος άνθρωπος ψάχνει να βρει ένσημα μήπως και πάρει μία σύνταξη της πλάκας. Είναι εξήντα ετών και δεν μπορεί να αποφασίσει αν θα ήθελε να είναι δέκα χρόνια νεότερος ή μεγαλύτερος. Εντάξει, τα λεφτά δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, αλλά η έλλειψη κάλυψης των «παγίων» σου τρυπάει το μυαλό. Ακόμη και ο καφές έγινε αγαπημένη συνήθεια που αναγκαστήκαμε να αποχωριστούμε.
Ενδεχομένως το 2017 να είναι εκλογική χρονιά. Κάποιοι φίλοι υποστηρίζουν ότι ο Τσίπρας εκμεταλλευόμενος την κόντρα με τη Γερμανία και τον Σόϊμπλε θα επιλέξει ηρωική έξοδο γιατί η χώρα έτσι κι αλλιώς είναι κατεστραμμένη. Οικονομία δεν υπάρχει και πάνω από το 50% του ενεργού δυναμικού είναι άνεργο. Και το 2017 το πλεόνασμα θα πρέπει να φτάσει το 3,5%, ήτοι υπερτριπλάσιο σε σχέση με το 2016.
Αυτά απλά δεν γίνονται με περικοπές σε δημόσιες δαπάνες, με μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κι αυτό το γνωρίζουν όλοι. Και προφανώς δεν είναι το χρέος το βασικό και πρωτεύον ζήτημα της χώρας. Το ένα και μοναδικό ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχει παραγωγή, δεν γίνονται επενδύσεις, δεν υπάρχει ρευστότητα.
Αθροιστικά όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν υπάρχει κράτος. Και δεν μπορείς να επαίρεσαι ότι άνοιξες πολλά κέντρα συσσιτίων για να ταΐζεις λιμοκτονούντες πολίτες. Και φυσικά οι πολίτες, όσο ενδεείς και αν είναι, μπορεί να ξεχνούν αλλά ποτέ δεν λησμονούν πώς τους έκανες να αισθανθούν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα κάνουν ορθότερες επιλογές. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, όπως δείχνει η ζώσα πολιτική πραγματικότητα. Ο τελευταίος πειρασμός για τους πολίτες είναι ο Κυριάκος (Μητσοτάκης) που υπόσχεται μείωση των δαπανών, συρρίκνωση του κράτους και πιστή εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων. Στα υπέρ του είναι φυσικά ότι τον πάει και ο Βόλφγκανγκ και κάνει ότι είναι δυνατόν για να τον... ξεμπλοκάρει!
Ας ελπίσουμε -γιατί μόνο αυτό το συναίσθημα μας βολεύει- ότι το 2017, θα είναι διαφορετικό: ότι αυτή τη χρονιά θα ζήσουμε περισσότερο και δίχως την ενοχή πως ζούμε πολλά χρόνια και επιβαρύνουμε τα ταμεία...
ΥΓ1: Άδικο είναι για τους πρόσφυγες αλλά όλοι αυτοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα γιατί δεν τους μεταφέρουν στις πλούσιες πατρίδες τους ώστε να τους περιθάλψουν αλλά τους έχουν εγκαταλείψει στην πτωχή και αδύναμη Ελλάδα;
ΥΓ2: Σιγά μη δεχθεί δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση για το Κυπριακό ο Ερντογάν! Ειδικά τώρα που έχει ανάγκη την ψήφο των εθνικοφρόνων ενόψει του δημοψηφίσματος της Άνοιξης για την αλλαγή του πολιτεύματος και την ενίσχυση-σουλτανοποίηση των εξουσιών του. Αυτό (λογικά) είναι γνωστό στους διπλωματικούς κύκλους και το ερώτημα είναι γιατί επιμένουν εδώ και τώρα για λύση;

*Ο Κώστας Παπαθεοδώρου είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ

back to top

|| Όροι χρήσης & Σχόλια αναγνωστών ||

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ. Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του www.taxydromosartas.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ΣΧΟΛΙΑ. Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή με e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί.