RSS

Ε-mail: taxydrom@gmail.com | Τηλέφωνο - FAX26810 77302

Είχαμε και εργοστάσια ξινών…

Είχαμε και εργοστάσια ξινών…

Όταν η δραστηριότητα στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις σταματά, τα ερείπια που απομένουν αποκτούν για τον άνθρωπο και το περιβάλλον μια άλλη μορφή. Κι αναρωτιόμαστε: πόσο ασήμαντες είναι οι ανθρώπινες κατασκευές μπροστά στο χρόνο και τη φύση;

Παίρνουμε την άδεια από τους αναγνώστες μας για να θυμηθούμε μαζί κάποια βιομηχανικά κατάλοιπα που στέκουν ακόμη μάρτυρες γύρω από την πόλη μας. Χυμοποιεία, ιδίως, και κονσερβοποιεία, που για δεκαετίες στον προηγούμενο αιώνα ήταν η τοπική μας ταυτότητα. Αναφερόμαστε στην ΚΟΝ-ΖΑΚ, την ΕΒΕΠ, την Εσπερίδα, τον Τσακωμένο, το ΦΙΞ. Μνημεία βιομηχανικού πολιτισμού δε θα τα λέγαμε, βέβαια, επειδή υστερούν ως προς την κάποια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Όμως είναι κομμάτια της τοπικής οικονομίας και της ιστορίας μας. Λειτούργησαν σε εποχές που η χώρα μας ήταν στο στάδιο του νοικοκυρέματος. Έτσι, σήμερα είναι μάρτυρες της συλλογικής μνήμης και μας θυμίζουν ότι κάποτε ο κάμπος μας ήταν γεμάτος από ξινές ποικιλίες πορτοκαλιών.
Πολλά συνέβησαν και πολλά πήγαν στραβά στα χρόνια εκείνα, με αποτέλεσμα η παραγωγή να απαξιωθεί και να εγκαταλειφθεί. Όλοι μας γνωρίζουμε, μέσες - άκρες, τους λόγους και τις πολιτικές, εντός και εκτός της χώρας μας, που αποβιομηχάνισαν την Ελλάδα και στέκουν αυτές οι κατασκευές σήμερα μακάβριες και ρημαγμένες. Τα παραγωγικά σύμβολα της πόλης μας και η ευλογία τού αγρότη μεταλλάχθηκαν σε κουφάρια λεηλατημένα και λαβωμένα.
Αμήχανοι επισκέπτες ή διαβάτες βλέπουμε ακόμη τις πανύψηλες καμινάδες που στέκουν ηρωικά και αντιστέκονται απελπισμένα σαν ζωντανοί φορείς στη φθορά και τη σκουριά. Εσωτερικά κυριαρχεί το πλιάτσικο, η μούχλα, το σαράκι που τρώει τα ξύλα, η σκουριά που διαλύει τα σίδερα, τα τρωκτικά, οι νυχτερίδες και οι ετοιμόρροποι τοίχοι. Εξωτερικά παρατηρούμε τα παράθυρα με τα σπασμένα τζάμια και τις φθαρμένες τσίγκινες σκεπές.
Καθόλου δεν μπορούν να μας γεμίσουν το μάτι με τον όγκο τους, γιατί είναι πνιγμένα μέσα στην πυκνή βλάστηση και την ερήμωση. Οι λέξεις φτωχαίνουν για να εκφράσουν τα συναισθήματα που προκαλούν. Σήμερα βασιλεύει η απόλυτη σιωπή και η ακινησία. Συμμετείχαν στη ζωή της πόλης και των χωριών. Ήταν ο θόρυβος των μηχανών, οι φωνές των ανθρώπων και η λάμψη των φώτων που επέβαλλαν τη σπουδαιότητά τους. Τα φορτηγά αυτοκίνητα, τα τρακτέρ, τα κλαρκ που πηγαινοέρχονταν, για να μετασχηματισθεί ο πλούτος του πορτοκαλιού σε θησαυρό στο ποτήρι μας. Ο χρυσαφής χυμός.
Ακολουθούμε τώρα για λίγο νοερά τις πατημασιές όσων εργάστηκαν εκεί μέσα και κρατάμε κάτι από το βλέμμα όσων άντεξαν και στήριξαν το εθνικό μας προϊόν. Θέλουμε να ακουμπήσουμε τις αγωνίες τους, τον ιδρώτα τους, τις λαχτάρες τους, την ευχαρίστηση του μεροκάματου που θα τους έφερνε προκοπή. Να ακολουθήσουμε τα αμούστακα αγόρια, τις δροσερές έφηβες και τους άνδρες που γέρασαν ανάμεσα στις μηχανές και στα σίδερα και βγήκαν στη σύνταξη από εκεί. Να ακολουθήσουμε τον άνθρωπο στην πορεία της ζωής του και να συλλογιστούμε το μόχθο του, γιατί χωρίς αυτόν τίποτε δε θα είχε κατορθωθεί.
Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ παραγωγών και καταναλωτή κάποια στιγμή έσπασε κι έφερε την αρχή του τέλους: από την ακμή στην παρακμή. Λίγο η συρρίκνωση των γενναίων επιδοτήσεων, λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η δυσκολία συνεργασίας των ιδιοκτητών με τους τοπικούς φορείς, λίγο η πτώση των τιμών λόγω του διεθνούς ανταγωνισμού, ήλθε και ο Βραζιλιάνικος χυμός σε εξευτελιστικές τιμές και έδωσε τη χαριστική βολή. Όλα τα τοπικά εργοστάσια σταμάτησαν τη μεταποίηση και έκλεισαν. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει τρόπος διάθεσης του κοινού πορτοκαλιού. Κι αυτό ήταν που έφερε και την τελική απαξίωσή του. Το οριστικό κλείσιμο ήταν πλέον προδιαγραμμένο και η κατάσταση μη αναστρέψιμη.
Κι ήρθε μαζί με το αμπάρωμα η συρρίκνωση του αγροτικού εισοδήματος, αλλά και το ισχυρό κτύπημα της οικονομίας του τόπου. Χιλιάδες στρέμματα με πολυετή δένδρα ξινής πορτοκαλιάς εκριζώθηκαν ή εμβολιάστηκαν με άλλες ποικιλίες. Κι αυτή τη βίαιη αλλαγή η Ευρωπαϊκή Ένωση την εξαργύρωσε με «τα δικαιώματα», που σε λίγα χρόνια θα σβήσουν. Εξακολουθεί σήμερα να παραμένει ενεργό ένα μόνο εργοστάσιο, ο «Άραχθος», με τον ιδιοκτήτη του να μάχεται με νύχια και με δόντια να το κρατήσει σε λειτουργία για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες των ολίγων εναπομεινάντων παραγωγών. Αλλά στο παγκόσμιο εμπόριο και τους σκληρούς νόμους του ποιος μπορεί να αντισταθεί;
Σε λίγο η σκόνη του χρόνου θα καλύψει τα σημερινά εργοστασιακά απομεινάρια. Η λήθη παραμονεύει αμείλικτη. Θα χαθούν όλα μια μέρα. Και οι μνήμες ακόμα, κι αυτές θα εξαφανισθούν. Και η λέξη «πεσιάδες» δε θα αναφέρεται πια στο λεξικό τού μέλλοντος.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε μαζί μας...

TAXY LOGO1

Γραφεία: Κομμένου 30 (γωνία με οδό Μουργκάνας) - ΑΡΤΑ, ΤΚ 47132

Ε-mail & Διαφήμιση: taxydrom@gmail.com

Τηλέφωνο: 26810 77302

FAX: 26814 00062

Συνδρομή στην εφημερίδα: 50 ευρώ/έτος

Σαν σήμερα...

Ειδήσεις ανά ημερομηνία

« Νοέμβριος 2018 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    

|| Όροι χρήσης & Σχόλια αναγνωστών ||

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ. Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του www.taxydromosartas.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ΣΧΟΛΙΑ. Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή με e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί.