RSS

Ε-mail: taxydrom@gmail.com - Τηλέφωνο: 26810 77302 - FAX: 26814 00062

Τελευταία νέα ανά κατηγορία

  1. Πολιτισμός
  2. Κοινωνικά
  3. Αθλητικά
  4. Οικονομία
  5. Πολιτική

Μα είμαι άνθρωπος

Μα είμαι άνθρωπος

Εντελώς ξαφνικά οι άνθρωποι σταμάτησαν να με αποκαλούν νεαρό και άρχισαν να με προσφωνούν «κύριο». Άσε που ένα τσογλάνι, με το οποίο αλληλοβριστήκαμε στο δρόμο τις προάλλες, με είπε... κωλόγερο! «Εκεί και τότε», είναι που τα είδα όλα...

Πού τερματίζει η μέρα και πού αρχίζει το λυκόφως; Και τί κρύβουν άραγε οι σκιές της λαμπρής πανσελήνου του Γενάρη; Αλήθεια, τί απέγινε ο νεαρός του προηγούμενου αιώνα; Πού και κυρίως πότε χάθηκε και φεύγοντας πήρε μαζί του την ισχυρή Ελλάδα της δεκαετίας του ΄90; Νομίζω -προφανώς λόγω και ηλικίας- ότι η δεκαετία του ΄90 ήταν από άλλο πλανήτη, από διαφορετικό γαλαξία. Δούλευα τότε στη ρωμαλέα οικονομική εφημερίδα «ΕΞΠΡΕΣ» -που πλέον δεν υπάρχει-που στο ειδικό πολυσέλιδο ένθετο δημοσίευε κερδοφόρους ισολογισμούς χιλιάδων Ελληνικών εταιρειών.
Ούτε 20 χρόνια δεν πέρασαν από τότε. Και τα παιδιά εκείνης της τόσο αλλοτινής εποχής έγιναν ώριμοι μεσήλικες και τα παιδιά που γεννήθηκαν έκτοτε, ζουν σ’ έναν άλλο κόσμο όπου όλα εξελίσσονται με τρομακτικές ταχύτητες. Κάποτε οι καιροί ήταν, ευτυχώς, λιγότερο συναρπαστικοί και γι’ αυτό λιγότερο επώδυνοι και σχεδόν προβλέψιμοι.
Παρατηρώντας τα παιδιά και πρωτίστως -λόγω εγγύτητας- τα παιδιά μου, υπομειδιώ γιατί αισθάνομαι ότι αυτή η γενιά είναι φτιαγμένη από καλύτερο υλικό. Νοιώθω ότι θα πουν με πιο αντικειμενικό και ακριβέστερο τρόπο τη δική μας ιστορία. Την ιστορία του 20ου αιώνα! Είναι αυτή η γενιά που πλέον φορτωμένη δεξιότητες και προσόντα, περγαμηνές και ακαδημαϊκούς τίτλους δραπετεύει στο εξωτερικό σαν τους Σύριους πρόσφυγες.
Μιλούσαμε με τον Νίκο Καλογερόπουλο και πέσαμε στην κουβέντα για την παροιμιώδη φράση που έγινε εξάλλου και ταινία «μάθε παιδί μου γράμματα». Αυτή η γενιά ακολούθησε την πατρική συμβουλή και σύρθηκε κι αυτή -όπως νωρίτερα και η δική μας- σε παραδοσιακούς δρόμους και παρωχημένα πρότυπα. Οι κλώνοι της δεκαετίας του ΄90 και εντεύθεν, ακολούθησαν αρχικά τις δικές μας πατημασιές. Και ξαφνικά κάπου εκεί στις αρχές του 2010, με την τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σκόρπισαν στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Ηλικιακά, μας χωρίζει μόνο μια γενιά μ’ αυτά τα παιδιά. Και μια αιωνιότητα ως προς την κοσμοθεωρία.
Λένε ότι το μέλλον είναι πάντα καλύτερο. Εκτός από την Ελλάδα που πλέον ζει με τα κλέη του παρελθόντος και κοιτάζοντας μόνιμα πίσω έχει γίνει στήλη άλατος. Στους δρόμους και τις πλατείες κυκλοφορούν πενηντάρηδες και πάνω γιατί τα παιδιά, τα παιδιά μας, αποφάσισαν να μη χτίσουν το σπίτι τους δίπλα στο πατρικό, να μην αναλάβουν την οικογενειακή επιχείρηση, να μην «παρκάρουν» τα δικά τους παιδιά στους παππούδες. Αυτή η γενιά έφυγε. Και διαρκώς φεύγει και χάνεται. Και μακάρι να μην ποδηγετήσουν, για λόγους κύρους και κοινωνικής καταξίωσης, τα δικά τους παιδιά ώστε να σπουδάσουν μηχανικοί, δικηγόροι, καθηγητές, δάσκαλοι.
Πιστεύω σ’ αυτή τη γενιά. Ίσως και από θέση βολονταρισμού. Όμως αυτό πιστεύω. Ειδικά που τους παραδίδουμε μια χώρα διαλυμένη και μια κοινωνία ρημαγμένη. Φυσικά και δεν παρορώ ότι κι εμείς όταν γίναμε γονείς, άλλα όνειρα είχαμε κι άλλα πιστεύαμε για τη διάπλαση των παίδων. Ίσως γι’ αυτό είμαι πάντα αμήχανος και σοκαρισμένος κάθε που αλλάζει ο χρόνος. Αυτή η αλλαγή, η χρονική αλλαγή, αναδύει με έναν ιδιαίτερο, συγκλονιστικό τρόπο την αγωνία του γονιού πριν την προσφυγιά του παιδιού του.
Θα είναι, λοιπόν, καλύτερο το 2018 για το μέσο Έλληνα ή μήπως ο κατήφορος θα συνεχιστεί; Θεωρητικά το καλοκαίρι θα αποτινάξουμε το ζυγό των μνημονίων και των δανειστών και θα πορευτούμε στις λεωφόρους της ελεύθερης οικονομίας... Βέβαια η «μεθενέργεια» των μνημονίων θα συνεχιστεί καθώς ήδη έχουν ψηφιστεί μέτρα-χιλιόμετρα για τα επόμενα χρόνια. Μέτρα που περιλαμβάνουν νέες μειώσεις συντάξεων, μειώσεις αφορολογήτων ορίων, υπερπλεονάσματα, εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα. Δεν έχουμε χάσει τη μπάλα. Είμαστε η μπάλα. Άκουσα τον πρωθυπουργό στην ομιλία του επί του προϋπολογισμού. Αναφέρθηκε μόνο σε παράδοξες και δυσεξήγητες παροχές, χωρίς, φυσικά να πει λέξη για τα μέτρα που έχουν νομοθετηθεί και φυσικά γι’ ακόμη μια φορά τον άκουσα να υποδεικνύει τον ταξικό-πολιτικό εχθρό. Κι όλα αυτά μπροστά στα μάτια, τα αυτιά κι όλες τις αισθήσεις μιας κοινωνίας ατάραχης και αποσβολωμένης που δέχεται τα πάντα δίχως να αντιδρά, χωρίς καν να διαμαρτύρεται. Είναι τάχα η κόπωση των πολιτών ή μήπως πρόκειται για συνθηκολόγηση και παράδοση σε μία νέα υποταγή;
Ακόμη και οι συλλογικότητες εξαφανίστηκαν παραχωρώντας τη θέση τους σε μια νέα ατομικότητα ως μέσο για την επιβίωση. Όλα μίκρυναν: το σπιτάκι, η δουλίτσα, το αυτοκινητάκι... Το παιχνίδι δεν αλλάζει. Ούτε ο τροχός γυρίζει από μόνος του. Ο μύλος της ιστορίας θέλει δύναμη για να ξαναξεκινήσει. Η δύναμη είναι απότοκος της ελπίδας. Και η ελπίδα είναι συστατικό της ζωής. Είναι το οξυγόνο της ύπαρξης. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να υποδεχθείς μια νέα χρονιά. Επιλέγω την αυτοκριτική για το παρελθόν, την οργή για το παρόν και το πάθος για το αύριο. Το 2018 είναι πράγματι μια κομβική χρονιά. Για ολόκληρο τον πλανήτη. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες -πιθανότατα και στην Ελλάδα- θα διεξαχθούν εκλογές. Αλλά σ’ ένα παιχνίδι με σημαδεμένα χαρτιά δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσεις. Αυτά είναι στερεότυπα του παλιού, του απερχόμενου κόσμου. Ούτε καν με συγκρούσεις έρχονται αλλαγές.
Αυτό που ταράζει, αυτό που τρομάζει τον νέο τύπο ηγετών του 21ου αιώνα, είναι η διαρκής συμμετοχή που καθορίζεται όχι από συναισθηματικά ή αυθόρμητα χαρακτηριστικά αλλά από την ποιότητα της πληροφόρησης, της συμμετοχής και του διαρκούς ελέγχου. Αυτές, εξάλλου, είναι οι συντεταγμένες των σύγχρονων Δημοκρατιών που στη μεν Ανατολή καταλύονται απροκάλυπτα ενώ στη Δύση υπονομεύονται με ψεύδη, θεωρίες συνωμοσίας, εξαπάτηση, παραπλάνηση. Ο υπεύθυνος πολίτης στις χώρες της Δύσης πρέπει να είναι εκεί έξω, να υπερασπίζεται την αλήθεια. Και τη λογική.
ΥΓ. Το 2017 ήταν μια εξοργιστική χρονιά. Αναμφίβολα ήταν μια χρονιά που είχε πολλά, σχεδόν τα πάντα. Μια χρονιά που συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι μια πρόσκαιρη οικονομική κρίση, αλλά μια νέα πολιτικοκοινωνική κανονικότητα. Και αλίμονο αν συνεχίσουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας είτε στη μεγαλοθυμία των ηγετών είτε στη φιλευσπλαχνία του Θεού. Σύμφωνα με τον Καζαντζάκη, όταν ο άρχοντας υπέδειξε στον Πρωτομάστορα να προσευχηθεί στο Θεό για να στεριώσει επιτέλους το γεφύρι, ο Πρωτομάστορας αντέδρασε λέγοντας: «Μα είμαι άνθρωπος...».

*Ο Κώστας Παπαθεοδώρου είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε μαζί μας...

TAXY LOGO1

Γραφεία: Νόρμαν & Σκουφά - ΑΡΤΑ, ΤΚ 47100

Ε-mail & Διαφήμιση: taxydrom@gmail.com

Τηλέφωνο: 26810 77302

FAX: 26814 00062

Συνδρομή στην εφημερίδα: 50 ευρώ/έτος

Σαν σήμερα...

Ειδήσεις ανά ημερομηνία

« Ιανουάριος 2018 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

Όροι χρήσης & Σχόλια αναγνωστών

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ. Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του www.taxydromosartas.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ΣΧΟΛΙΑ. Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή με e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί.